در جهان اسلام نیز رویاهای شریفی بود که شاعران از آن سخن می گفتند و این رویاها انگیزه ابداعات و اختراعات میشد... .

   در ادبیات اسلامی شعر باغ، نوع و قسم متمایزی از شعر را بوجود می آورد و این البته به دنباله سنّت قدیمی تر شعر ایرانی است. برای مردمی که در محیطی داغ و سوزان و بیابانهای خشک می زیستند، البته باغها با درختان میوه و سایه شان و نهرها و جویبارهایی که در میان آنها جاری بود جاذبه زیادی داشت، و اغلب از وجوه مشخصه شعر جدی و متین یا ادبیات عامیانه همچون هزار و یک شب بود که در حدود ۲۳۶ ق. به تألیف درآمده بود. و این هم امری عادی بود که چون به باغ ها و تفرجگاه های آرام بیرون شهرها اشاره می شد، اغلب  بر  فوّاره هایی که داشتند تأکید می رفت، و در نوشته های فنی این دوره نیز به صورتی غیرعادی بر فواره ها و چگونگی کار آنها تأکید رفته است.

   یکی از نمونه های قدیم این گونه نوشته ها کتابی است که برادران بنوموسی در حوالی سال ۲۳۶ ق. نوشته اند. یکی از چند فواره ای که برادران بنوموسی در نوشته های خود وصف کرده بودند، فواره ای بود که آبفشانش چرخ افقی کوچکی را با برخورد با پرّه های توربین مانندی از زیر به چرخش درمیآورد.

(تکنولوژی در تمدّن جهان، نوشته آرنولد پیسی، ترجمه دکتر فریدون بدره ای)