در نخستین پست < نقد ادبی > به نویسنده خلّاق و فکور فرانسوی، اونوره دو بالزاک خواهیم پرداخت و رفتار آموزنده او را در انتشار نخستین داستانهایش خواهیم نگریست. اونوره نام بالزاک را شایسته رمانهای ماندگار می دانست و از کاربرد آن در پای داستانهای پاورقی اجتناب میکرد. او چنانچه پائین یکی از عکسهای ناپلئون نوشته بود، بدنبال آن بود کاری را که ناپلئون با شمیشرش از عهده آن برنیامد، او با قلم از پسش بربیاد که همانا تسخیر جهان می بود!

   "بالزاک ابتدا به عنوان يک مقاطعه کار (پیمانکار) ادبی در کارگاههای متعددی کار میکند که در آنها صنعتگران ادبی ماهر، به تولید آثار داستانی اشتغال دارند. در این مرحله او تمام معيارهايي را که باب ميل خوانندگان کم توقع است، رعایت میکند. او پيش از آنکه نام خود را پشت جلد <ياغيان> بگذارد، آثار متعددی را با اسامی مستعار به چاپ میرساند.

   در اين آثار گاه نشانه های نويدبخش آینده به چشم میخورد و اگر کسی امروزه آنها را میخواند، به خاطر آن است که نویسنده شان در حد يک تولیدکننده رمان باقی نماند. در حقیقت، بالزاک که امضای شخصی خود را برای دوران شکوفايي نبوغ خويش حفظ کرده است، در اوايل نويسندگی ... تسلیم هيچ وسوسه ای نمیشود. در اين دوره بالزاک به آهنگساز جوانی شباهت دارد که در آينده سمفونی هايي تصنيف خواهد کرد ولی فعلا برای تأمين پول تو جیبی، سرود و آهنگ رقص میسازد."

خواننده محترم میتوانید تصویر آبرنگی زیبایی از بالزاک، در بخش عکاسخانه مشاهده کنید.

( آلبر بگن، ماهنامه ادبستان، شماره هفدهم)