بکر بن عبدالله المُزَنّی[۱] گفت:  حمّالی را ديدم باری گران بر پشت گرفته، و می رفت و همه راه می گفت:

ـ: الحمدالله، استغفرالله.

من او را گفتم: يا هذا! تو چيزی ديگر ندانی جز اين دو کلمه؟!

گفت: دانم، و قرآن نيز دانم.

گفتم: چرا جز اين دو کلمه نگويي؟

گفت: برای آن که از دو حالت خالی نيستم؛ هر وقتی نعمتی از خدای تعالی بر من فرود آيد و گناهی از من به آسمان می شود. شکر آن نعمت را کلمه الحمد می گويم، و جبران گناه را، استغفار می کنم، تا مگر خدای تعالی رحمت کند.

گفتم: سبحان الله! اين حمّال فقيه تر از من است!

( روض الجِنان و روح الجَنان ، ج ۱)
پانوشت:

۱. از علمای دينی، درگذشته بسال ۱۰۸ ق.